Landkamp Loon op Zand

De bedoeling was om vrijdag gezamenlijk op de fiets naar Loon op Zand te vertrekken. Vanwege de voorspelde regen- en onweersbuien werd besloten deze fietstocht af te gelasten. Het kamp begon daarom direct op locatie, waar eerst een stevige maaltijd op het programma stond.

Nadat de corvee was gedaan, konden de sporters meteen aan de slag. De eerste training werd afgewerkt in de vorm van een fanatieke partij voetbal. Geen rustig potje, maar een stevige intervaltraining waarin regelmatig op hoge intensiteit werd gespeeld.

Vroege verrassing

Dat het geen standaard trainingsweekend zou worden, merkten de rijders zaterdagochtend al snel. Om 05.30 uur werden ze onverwacht gewekt. De opdracht was duidelijk: binnen vijf minuten volledig aangekleed en sportklaar buiten staan.

De eerste poging lukte niet, maar bij de tweede poging stond de hele groep op tijd klaar. Een eerste moment waarop de sporters direct uit hun comfortzone werden gehaald.

Wat daarna precies ging gebeuren, wisten ze niet. De eerste opdracht was een hardloopsessie waarbij bewust niet werd verteld hoe lang deze zou duren. Niet weten wanneer iets stopt, vraagt mentaal iets anders dan wanneer vooraf precies bekend is wat er op het programma staat.

Na het lopen volgde direct een nieuwe samenwerkingsopdracht. In groepen van minimaal vier personen moest steeds één rijder worden gedragen en teruggebracht naar de kamplocatie. De gedragen sporter mocht onderweg geen enkele keer de grond raken.

De eerste poging mislukte, waardoor de groep opnieuw moest beginnen. Bij de tweede poging werd de opdracht wél volledig uitgevoerd. Goed overleggen, elkaar helpen en als groep blijven werken maakten uiteindelijk het verschil.

Ontbijt? Nog even niet…

Terug op de kamplocatie dachten de sporters dat het langverwachte ontbijt eindelijk klaarstond. Dat bleek iets te optimistisch.

Eerst volgde nog een opdracht waarbij de groep binnen een bepaalde tijd met hun lichamen het alfabet moest vormen. Dat klonk vooraf misschien eenvoudig, maar bleek in de praktijk een stuk lastiger.

Wanneer de opdracht niet binnen de gestelde tijd werd uitgevoerd, volgde een serie schaatsoefeningen. Daarna mocht opnieuw een poging worden gedaan. Pas na vier pogingen werd de streeftijd gehaald.

Daarna was het ontbijt dan eindelijk verdiend — en waarschijnlijk zelden zo welkom geweest.

Kennis opdoen en trainen

Na het ontbijt was het tijd om niet alleen het lichaam, maar ook het hoofd aan het werk te zetten. Tijdens een interessante en duidelijke lezing over sportvoeding kregen de rijders meer inzicht in wat voeding betekent voor training, herstel en prestaties.

Vervolgens gingen de verschillende groepen uiteen voor hun eigen programma. De marathongroep stapte op de fiets, terwijl de C- en AB-rijders een landtraining afwerkten.

Fysiek zwaar, mentaal misschien nog zwaarder

In de middag kwam de hele groep weer bij elkaar voor misschien wel de zwaarste training van het weekend: een intensieve sprong-intervaltraining.

De fysieke belasting was hoog, maar juist het mentale gedeelte speelde een belangrijke rol. De sporters wisten vooraf niet precies hoeveel herhalingen of series er nog zouden volgen. Vermoeidheid, verzuring en onzekerheid begonnen steeds meer mee te spelen.

Juist op die momenten werd gevraagd om door te zetten. Niet stoppen omdat het zwaar wordt en niet bezig zijn met hoeveel er misschien nog komt, maar je concentreren op de opdracht die je op dat moment moet uitvoeren.

Daar lag precies het doel van deze training: ervaren dat je mentaal vaak nog verder kunt wanneer het lichaam aangeeft dat het zwaar wordt.

Wie kent de groep het beste?

Na een lange en intensieve zaterdag was er 's avonds ruimte voor een andere vorm van inspanning. Tijdens een gezellige quiz werd de kennis van de sporters getest. Niet alleen hun algemene kennis over het schaatsen kwam aan bod, maar ook hoe goed zij hun eigen trainingsgroep en ploeggenoten eigenlijk kennen.

Na alle fysieke inspanningen zorgde dit voor een leuke en ontspannen afsluiting van de zaterdag, waarbij natuurlijk ook de nodige fanatieke strijd ontstond.

Op de fiets richting huis

Zondagochtend stond alweer het laatste onderdeel van het kamp op het programma.

Voor de C-groep werd het weekend afgesloten met een fietsrit van ongeveer 50 kilometer. Voor de Marathon- en AB-groep wachtte een langere afsluiting: zij stapten op de fiets voor de terugrit van Loon op Zand naar Utrecht.

Daarmee kwam na drie intensieve dagen een einde aan een geslaagd landkamp.

Het weekend draaide uiteindelijk om veel meer dan alleen fysiek trainen. De rijders werden meerdere keren uit hun comfortzone gehaald en moesten omgaan met vermoeidheid, onzekerheid en opdrachten waarvan ze vooraf niet wisten wat er nog zou volgen.

Mentaal sterker worden, fysiek grenzen verleggen, samenwerken en doorzetten wanneer het moeilijk wordt: op al deze onderdelen zijn dit weekend stappen gezet.

Een geslaagd landkamp waarin hard is gewerkt, veel is geleerd en waarin de groep samen weer een stukje sterker is geworden.